อ่ะแฮ่ม......กล่าวถึงเรื่องตื่นเต้น คงไม่มีอะไรเกินเหตุการณ์นี้แล้วล่ะมั้ง
เรื่องนี้เกิดขึ้นนานแล้ว แต่ผมจะมาเขียนเล่า!!! ก็ถ้าจะให้ผมเขียนเป็นแบบประจำวันแล้วล่ะก็ผมคงจะเขียนประมาณว่า
"วันนี้ราบเรียบครับ"
"เหมือนเมื่อวาน"
"ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"
"สูงขึ้นสองซ.ม."
"ขี้สองครั้ง"
"วิดพื้นอีกสามสิบครั้ง"
โอเค น่าเบื่อสินะ ต่อให้เป็นหมาที่ไหนก็คงจะส่ายหน้าหากมีคนเขียนข้อความแบบนี้ใส่บล๊อคเป็นแน่ เอาล่ะเข้าเรื่อง เรื่องมีอยู่ว่า วันนึง ซึ่งผมจำไม่ได้แล้วว่าวันไหน ถ้าอยากจะรู้ไปถามกระเทยคนนั้งเองแล้วกัน
บ้านผมเป็นคอนโด ซึ่งผมใช้เป็นที่พำนักมาตลอดห้าปีที่มีมาอยู่กรุงเทพ ตลอดเวลาห้าปีที่อยู่ใต้หลังคามันนั้น ผมรู้สึกปลอดภัย รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นที่คุ้มกะลาหัวผมมาตลอดระยะเวลานานแสนนาน หารู้ไม่ว่าวันนึง มันจะกลายเป็นขุมนรก
ผมอยู่ชั้นหก และข้างล่างซึ่งก็คือชั้นห้านั้นจะมีสถานที่อำนวยความสะดวกมากมายอยู่ ผมมักจะเข้าไปซื้อของซื้ออะไรประจำ ไม่ว่าจะเป็นของกิน ของใช้ ของส่วนตัวและสิ่งของสารพัดโอ้แน่นอนคุณสามารถมาเดินดูเสื้อผ้าหรือหาซื้อบ้าน รถ และอสังหาริมทรัพย์ได้ที่คอนโดผมคุณคงมีสมองไม่สมประกอบแน่ถ้ามาจริงๆ พอเหอะแค่นี้ก็ไร้สาระมามากพอแล้ว
ดังนั้นหากคุณอยากจะอยู่รอดภายใต้คอนโดหลังเล็กๆ ก็จะต้องหาอะไรมาประทังชีวิตซึ่งก็คือผมต้องเดินไปชั้นห้าทุกวัน
วันนึง ผมเดินไปชั้นห้าตามปกติ ผมผ่านห้องข้างๆร้านค้าซึ่งความจริงทุกๆครั้งที่ผมผ่านมันก็ปกติปลอดภัย...แต่แล้ววันนั้นผมก็ได้ยินเสียงซุบซิบแปลกๆพิกล ผมพยายามจะไม่คิดอะไรหรอกนะ แต่ในขณะที่ผมกำลังยืนซื้อของก็มีหน้าของมนุษย์คนไหนไม่รู้ชะเง้อมองมาเป็นมนุษย์กระเทยคนนึงอายุประมาณยี่สิบกว่าๆ รูปร่างก็พอได้ใบหน้าก็สะสวยแต่ขึ้นชื่อว่ากระเทยผมก็ขอกู๊ดบายล่ะครับผมแสร้งทำเป็นไม่เห็นหารู้ไม่ว่าในขณะที่เขาพูดหูของผมนั้นได้กางออกรับฟังอะไรไว้อยู่แล้ว
"น้องเขายังเป็นนักเรียนนะ" กระเทยคนนั้นเอ่ยขึ้น ผมหันรีหันขวาพยายามหาคนใส่ชุดนักเรียน(ตอนนั้นผมก็ใส่) พลันสายตาผมก็ไปบรรจบกับเด็กสาวลูกเจ้าของร้านท่าทางน่ารักๆคนนึงวัยประมาณห้าขวบ....ผมพยายามคิดว่ายัยพวกกระเทยคงกำลังวางแผนลักพาตัวยัยเด็กนี่ซึ่งแน่นอนโอกาสมันเป็น0%
"จะเอาจริงเหรอ" เสียงของคุณเธอดังขึ้นอีกผมสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะค่อยๆเดินออกมาจากร้านก่อนจะโกยตีนหมาวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ลง ลิฟท์อะไรไม่ขึ้นแล้วมุ่งหน้าสู่บันไดอย่างเดียว ผมได้ยินเสียงของกระเทยคนนั้นดังตามมา ในใจพยายามนึกในแง่ดีว่าผมลืมรูดซิปหรือเปล่าหรือบางทีผมอาจจะทำกระเป๋าตังค์ตก แต่ในเมื่อไม่ใช่ทั้งสองอย่างผมก็จำเป็นต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน....
ผมผ่านพ้นคืนนั้นมาอย่างปลอดภัย
หลังจากวันนั้นไม่กี่วันผมเริ่มรู้สึกสบายใจและแทบจะลืมเรื่องนี้ ชั้นห้ากลายเป็นที่ปลอดภัยสำหรับผมอีกครั้ง แต่ก็ไม่นาน....
ผมได้พบเจอกับคุณเธออีกแล้ว...
คราวนี้คุณเธอ มายืนดักรอแล้วเรียกผม ผมตั้งสติเอาไว้เป็นอย่างดี ด้วยสัญชาตญาณของผู้ชายคนนึง ไม่รู้ว่าทำไมเจอใครสวยๆผมต้องเก๊กด้วยก็มิอาจทราบได้ แม้จะอยู่ต่อหน้ากระเทยกรูก็ขอเท่ไว้ก่อน...ความจริงไม่ว่าใครตรูก็ต้องเก๊กอยู่เสมอ ใบหน้านั้นจะถูกจัดไว้ในลักษณะไร้อารมณ์แลดูหยิ่งเพื่อเพิ่มดีกรีความเท่ ไม่รู้ว่ามันจะเท่รึเปล่านะเพราะผมส่องในกระจกมันก็ไม่ต่างอะไรจากเดิมสักเท่าไหร่....
เพื่อนผมบอกว่ามันน่ากลัวเสียมากกว่า- -!!!คือมันไม่เท่ขึ้นเลยจากเดิมว่างั้นเหอะ
"น้องคือชอบนะ"
ในใจผมนึกลิงโลด โอเคอย่างน้อยหน้าอย่างเราก็ยังอุตส่าห์มีคนมาชอบ แม้ว่าบุคคลผู้นั้นจะเป็นกระเทย
"คืออยู่ชั้นไหนเหรอ"
"ชั้นหก....ครับ" ผมตอบไปสายตานั้นเหม่องมองเพดานซึ่งเต็มไปด้วยเชื้อราและหลอดไฟนีออนขาดๆทรรศนียภาพโรแมนติกมากๆเลย แต่แม้ผมจะดีใจเพียงใดอย่างไรก็ตามผมก็ไม่สามารถรับความรักจากเธอได้ ผมไม่มีรสนิยมเช่นนั้น- -
"เอ่ออยู่คนเดียวเหรอ" เสียงของคุณเธอนั้นทุ้มและนุ่มลึกบาดใจสาวแต่สำหรับผมแล้ว.....มันเหมือนกับนําแข็งที่ลุกลามไปทั่วหัวใจผมชวนให้สั่นสยองแปลกๆ
"ไม่...พ่อผมก็อยู่ด้วย" บ่ายเบียงทันที เพราะถ้าผมตอบไปว่าตอนนี้อยู่คนเดียวมีหวังบางทีเจ๊แกบุกขึ้นมาถึงห้องเป็นแน่
"เอ่อขึ้นไปช่วยโทรมาได้ไหม ห้องXXX"
ผมเดินออกแล้ว....ขึ้นห้องนั่งแล้วตั้งสติเล็กน้อยเพื่อให้หายช๊อคจากเหตุการณ์สักครู่...แน่นอนครับผมไม่คิดจะโทรเป็นการตอบปฏิเสธเจ้าหล่อนไปเลย(และจากวันนั้นผมก็ไม่ได้พบเห็นเธออีก) คนแรกที่ผมพิมพ์หาในMSNคือRENZE เล่าให้เขาฟังซึ่งแทนที่บุคคลผู้นี้จะปลอบใจแล้วเอ่ยอะไรให้คำตอบที่ดีๆ แต่สิ่งที่บังเกิดคือมันพิมพ์กลับแถมหัวเราะแบบฟิลล์ขาด....
คำแนะนำที่ได้ก็คือ ล๊อคประตูเอาไว้.....
......อย่าออกไปไหนในที่มืดคนเดียว
เข้าห้องนําควรมีเพื่อน
มาถึงในตอนนี้ผมเองก็รู้สึกเศร้าใจเล็กๆ...แม้เขาจะเป็นเพียงสาวประเภทสอง แต่เขาก็ยังมีหัวใจ ผมเองรู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกเขาตามตรง แต่ดันตัดสัมพันธ์ไปแบบง่ายๆ เขาเองก็ไม่น่าใช่คนเลวร้าย ถึงจะเป็นเพศที่สองแต่เขาก็ไม่ใช่พวกคนร้ายที่มาทุบประตูห้องแล้วบุกเข้าหาคนอื่นอย่างแน่นอน....และอีกอย่าง....
ทำไมผมถึงต้องกลัวเธอด้วยล่ะ- -+
แก้ไขเมื่อ 26/12/2547 19:25:17
แก้ไขเมื่อ 26/12/2547 19:30:29
แก้ไขเมื่อ 26/12/2547 19:50:21
