ห่างหายจากบล๊อคไปนานมาก นานมาก นานมากๆๆๆๆ นานจนจำไม่ได้ว่าตัวเองมีบล๊อคกับเขาด้วยนะเนี่ย นี่ก็เกือบจะเข้าไม่ได้แล้วเพราะลืมพาส พอเข้าได้ ไอ้ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด ทั้งภาพดีสเพลย์ ทั้งพื้นหลังบราๆๆๆๆ ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำใหม่ ทำไปทำมาไวรัสพุ่งเข้าอีก มาม่าหกใส่คีย์บอร์ด ฝนตกไฟดับพรึบ!!เน็ตเกิดปัญญาอ่อนอย่างไร้สาเหตุติดๆตัดๆ

ถึงตอนนี้ผมเริ่มปลงแล้วแอบนึกในใจว่าถ้าซึนามิพัดมาก็คงไม่แปลก

หลังจากพวกเจ้ากรรมนายเวรจากไป ผมก็มานั่งทำใหม่อีกรอบ คราวนี้เหมือนจะลุล่วงแต่...แต่....แต่มันก็ผ่านไปได้สำเร็จครับ เย้ๆๆ แล้วผมจะแต่ไปหามะเหงกซากทำไมกันเนี่ย

ภาพBGอะไรๆของผมอาจจะดูตายซากไปนิดนึง ด้วยที่จูเลีย(ชื่อคอมผมเองนะครับ หากใครจะอ่านบล๊อกผมแล้วจำมิสจูเลียไม่ได้ผมโกรธด้วยนะเอ้าT[]T) เกิดเดี๊ยงขึ้นมากระทันหันก่อนหน้าวันเกิดผมสักอาทิตย์เห็นจะได้ ทำให้บรรดาไฟล์ภาพไฟล์งาน ฟิคชั่น คอมมิค โดจินที่ทำมามากมายต้องอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา แม้จะแบ๊คอัพไว้แต่มันก็อยู่ไม่ครบทั้งหมด- -! ที่เอามาทำก็ไอ้ที่ทำใหม่กับที่เหลือๆอยู่แหละครับ

สาเหตุมาจากมิสจูเลียนั้นได้ทำงานหนักข้ามวันข้ามคืนมาราวๆหนึ่งเดือนโดนนับวันหยุดได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ทำให้เครื่องเมนด์บอร์ดกระจาย ฮาร์ดดิสต์ระเบิด พัดลมกระเด็น ไม่นับไวรัสและสไปแวร์อีกหลายพันตัวกำลังรอเขมือบคุณเธออยู่อย่างหน้าชื่นตาบาน สุดท้ายสาวเจ้าก็ทนไม่ไหวล้มพับหมดสติ(แฮงค์)ไปในที่สุด

ภาพพ่อผมอุ้มจูเลียที่แสนผายผอมและบอบบาง(เนื่องจากโดนแยกชิ้นส่วน)ออกไปจากคอนโดนั้นมันแสนสุดรันทดใจมาก หากเปรียบเธอดั่งมนุษย์แล้ว(นี่ไม่เปรียบเลยรึไง) เธอคงจะทุกข์ทรมาณมากทีเดียว

หากเธอเป็นมนุษย์แล้ว ผมคงอดจินตนาการไปว่าจูเลียค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา ยิ้มบางๆอย่างหมดแรงส่งให้ผมเพื่อบอกว่าตัวเธอคงไม่เป็นไร และหากเธอพูดได้แล้ว เธอคงจะพูดด้วยนําเสียงอ่อนโยนว่า

"ไงล่ะมึง ใช้กูซะหนักเลย ไอ้ปัญญาอ่อนเอ้ย!!"

อืมอ่อนโยนจริงๆ... หลังจากจินตนาการนั้น ผมก็ตัดสินใจว่าจะไม่เปิดคอมข้ามวันข้ามคืนอีกแล้ว ขอโทษT[]T

.................

.........

....

หนึ่งวันผ่านไป

"พ่อจูเลียเป็นยังไงมั่งอ่ะ"ผมโผเข้าหาพ่อ

"อาการหนัก คาดว่าคงอยู่ได้ไม่นานหรอกลูก" พ่อผมปาดนําตา "แต่ ไอ้จูเลียนี่มันอะไรเหรอลูก"

เวร...พ่อตรูดันไม่รู้ว่าคอมชื่อจูเลียนี่หว่า แล้วไอ้ที่ตอบมาตอนแรกนั่นอะไรวะ

"คอมไงคอมไง" ผมขยั้นขะยอสดีดสะดิ้งชายตาอ้อนวอน

"อาการหนักลูก" พ่อถอนหายใจ "เมนด์บอร์ดไหม้เลย ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะซ่อมได้ไหม"

"โธ่จูเลีย"

..............

......

..

สามวันผ่านไป

"พ่อจูเลียล่ะ" ผมโผเข้าหาพ่อหลังจากพ่อกลับมาจากที่ทำงาน

"ไม่ไหวลูก" พ่อผมมองเพดานที่เกราะกรังไปด้วยใยแมงมุม "ไม่ไหวเลยจริงๆ อยู่ยังไงหัดทำความสะอาดบ้างสิว้อย"

"อย่าเปลี่ยนเรื่องสิพ่อ!!" ผมร้อง "ผมรักเธอมากนะ อย่าให้มันเป็นอะไรไปนะ!!!"

"...โอ...ลูกพ่อพ่อรับรอง"

.............................

.................

.....

วันที่ 5

"พ่อ" ผมเท้าคางถาม "จูเลียเป็นไง"

"ท่าจะแย่"

"อืม..."ผมทำหน้าเศร้า

"ไม่เป็นไรหรอกลูก" พ่อผมตบบ่าผมจนกระดูกสะบ้าหักทันที "มันจะไม่เป็นไรแน่ๆ"

"....พ่อครับ" ผมก้มหน้าลงความเศร้าเพิ่มพูนเป็นทวีคูณ ภาพในอดีตที่จูเลียเคยทำงานให้ผมนั้นผุดขึ้นมาเป็นลำดับ ทั้งคอมิค โดจิน ฟิคชั่นต่างๆนาที่อยู่ในตัวเธอ.... โอ "...พรุ่งนี้....ผมจะ..."

"อย่าเลยลูก ถึงเอากลับมาก็ไม่มีอะไรดี"พ่อผมบอก

"ผมจะไปพันทิพ ไปหาซื้อคอมใหม่กันเนาะ~"

...........................

....................

.....

วันที่6 จูเลียก็กลายเป็นอดีตสำหรับผม

ผมหน้าชื่นตาบานออกจากคอนโด ใบหน้าชั่วร้ายเตรียมใจจะผลาญเงินพ่อเต็มที่ ในใจนึกไปถึงคอมเครื่องใหม่ที่คราวนี้ผมตั้งใจตั้งชื่อคุณเธอว่า พจมาน เผื่อว่ามันจะทนมือทนเท้าขึ้นบ้าง แต่ทว่า...

ภาพจูเลียผูดมาหาผมอย่างต่อเนื่อง คอมที่อยู่กับผมมานานมันยังไม่ห่างหายไปจิตใจผมโอจูเลีย...ทำไมกัน ทั้งๆที่ไม่อยากนึกถึง แต่ทำไมเธอถึงมาปรากฎตัวในใจฉัน

เดี๋ยว....ไม่ใช่.....ไม่ได้ปรากฎในใจ แต่ปรากฎตัวต่อหน้าเลย!!! พ่อผมแบกเธอกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและชั่วร้ายราวกับว่าสะใจที่ได้หยุดยั้งการผลาญเงินของลูกได้ทันควัน

ผมมองจูเลีย และแล้วจินตภาพก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง....ภาพสาวน้อยร่างบางที่กลับมามีชีวิตชีวาได้ใหม่ เธอสวยขึ้นกว่าเดิม โตขึ้นกว่าเดิมและน่ารักขึ้นกว่าเดิม...หากเธอพูดได้เหมือนมนุษย์น้ำเสียงใสๆของเธอคงเอื้อนเอ่ยอย่างไพเราะเป็นจังหวะเข้ากับสายลมพัดผ่านกระแสน้ำที่ไหลเอื่อยๆลงไปในชักโครก ว่า...

"ยังเร็วไป ที่จะทิ้งกู"

ทำไมอยู่ดีๆผมนึกหน้าจูเลียแสยะยิ้มขึ้นมาก็ไม่รุ้

[ผมกับจูเลียจะอยู่ด้วยกันอีกนานครับ]